Xotinim oldida yuzim shuvut boldi

hikoya moskvada bo'lib o'tgan.(ismlari o'zgartirilgan).qish boshlanish arafasida bir dachaga axranlikka o'tdim.uy egalari o'zlari yashaydigan uyni 2qavatidan xona berishdi.xozyainni xarakteri yaxshi ... davomi »

panjara ortidagi tun 2

​​— Hamma qo'shnilarning jiyanlari bor. Bizniki tug'ilmasdanoq o'ldi…
— Katta kelindan og'zim kuydi, endi kenjasini avaylamasam bo'lmaydi, — dedi qaynonasi mehmonga kelgan opasiga. — Tag'in, bolasi tushib qolmasin, deb ko'z qorachig'idek asrayapman…
Bu gaplarni eshitgan Jamilaning yuragida hasad urug'i nish urdi. Kundan-kunga gurkirab o'sib, bo'y ko'rsata boshladi. Har tong ovsinining oynasidan mo'ralab, «Shu bolani tug'masa, yaxshi bo'lardi», degan o'yni xayolidan o'tkazadi. Qaynonasi va qaynsingillari Jamilani xo'rlab, Hilolani avaylagani sayin yuragiga o'rnashib olgan cho'g' alangalana boshladi. Ovsinining nafrat bilan qarashlarini sezgan Hilola hamma yumushlarni uning zimmasiga tashlab qo'ydi. Ertalab turib hovli supurish, sigirlarni sog'ib, qatiq uvitish, tushlikka ovqat tayyorlash, idish-tovoq yuvish degandek. Kechki ovqat tayyorlanib, dasturxonga tortilgach, malikai muhtarama xonasidan belini ushlab, bitta-bitta qadam bosib, chiqib keladi. Hamma uning atrofida parvona. Jamila bilan hech kimning ishi yo'q. Qaynonasining kechagi qilig'i hammasidan oshib tushdi. Jamilaning oldida turgan yumshoq nonni Hilolaning yoniga surib qo'ydi. O'zining idishidagi go'shtni ham kenja kelinning kosasiga solib, ovsiningga kam go'sht solibsan, degandek yer ostidan Jamilaga o'qrayib qaraganini hamma sezdi. Bu nigohlar ortidagi iddaoni sezgan Jamilaning barmoqlari musht bo'lib tugilib, qotib qoldi.
Onasi bilan shifokorga borgach, yana umidsizlanib qaytdi.
Jamila kino ko'rayotganida ham, yumush bajarayotganida ham butun xayolida ovsinidan o'ch olish bo'lib qoldi. Go'yoki uning baxtsizligida shu qiz aybdordek. «O'ch olaman, albatta, o'ch! Nega u baxtli yashashi kerak? Menda yo'q narsa, unda ham bo'lmaydi!..»
Qaynonasi qizlarini ergashtirib to'yga ketgan kun Hiloladan o'ch olish niyati yanada oydinlashdi. Jamila odatdagidek uy yumushlarini bajarib, kechki ovqatga palov damladi. Ovsinini ikki-uch marta ovqatga chaqirdi. Chiqmagach, xonasiga kirdi,
— Mazam bo'lmay turibdi, xonamga olib kelib beraqoling, — dedi ovsini buyruq ohangida.
— Nima, hali men senlarga malay bo'lib qoldimmi? Homilador bo'lmagan ayol odam emas-mi? Hali bolang dunyoga kelmay turib, menga shuncha xo'rlik? Bola tug'ilsa, bo'g'zimga pichoq qadaysanlarmi?
Jamila ovsinining qorniga ayamay tepa boshladi. To'lg'oq azobida jon talashib dodlab yig'layotgan Hilolaning ovozi quloqlariga kirmas, ayol quyushqondan chiqib ketgandi. Gilam usti qonga belangach, Jamila o'ziga keldi. «Tez yordam»ni ham kutib o'tirmay, qo'shnilarnikiga yugurdi. Ovsinini o'zi shifoxonaga olib bordi. Afsus, kech qolishdi. Bolaning hayotini saqlab qolishning imkoni bo'lmadi.

— Tabriklayman, yaqinda ona bo'lasiz, homilangiz ikki oylik bo'libdi!
Jamila qornini changallab, yig'lab yubordi. U endi kechalari panjara ortidan iltijo qilib, ovsiniga omonlik tilaydi…

xo'sh aytingchi bu yerda ayb kimda?

Muallif: MalikasiNoyabr. 13:58
Yoqdi [1] Yoqmadi [0]
это текст для гостей)00